Psychologie, spiritualiteit en de Ware menselijke aard
Buiten ziekte, ongeluk en dood hebben mensen altijd te maken met emotionele pijn en geestelijk lijden: ontevredenheid, gebrek aan levensvreugde en rust. In deze tijd is dit misschien groter en dieper dan het duizenden jaren geleden was, maar in grote lijnen is het nog altijd hetzelfde.
Aan het lijden door ziekte of ouderdom kan niet veel worden gedaan. Sommige mensen hebben echter gezien dat ons lijden niet op dezelfde manier veroorzaakt is. Het komt door vervreemding van onszelf , omdat we onszelf niet zijn, omdat we ons wezen, onze ware natuur niet kennen.
Tegelijk met deze kennis over de oorzaak van ons lijden heeft er ook altijd kennis bestaan over hoe iemand bij zichzelf terug te brengen is, als hij dat wil en kan. Wij hebben een aangeboren verlangen om te weten en te zijn wie we werkelijk zijn . Wij willen de vrijheid om te leven zoals we horen te leven, en ons hele potentieel te vervullen. Als we dat niet doen, dan lijden we. Het doel van vele scholen en methodes, religieuze en spirituele ontwikkeling, over de hele wereld en door de eeuwen heen, is geweest om mensen terug te brengen bij hun eigen ware aard, te brengen.
De benadering van de psychologie en psychotherapie die in het Westen ontstaat, is een nieuwe benadering van het probleem van het emotionele lijden van de mens. Sinds de tijd van Freud is er veel kennis verzameld over het onderbewuste en de persoonlijkheid. Hoewel psychotherapieën erg kunnen verschillen in hun aanpak (lichaamswerk, regressietherapie, gedragstherapie...), is het hun doel mensen te helpen om psychisch gezonder te worden en gelukkiger te leven te worden. Ze beperken zich tot de menselijk geconditioneerde psyche.
Psychologie en psychotherapieën zien emotionele conflicten als oorzaak van ons lijden. Oplossingen spelen zich af op de niveaus van ego en emotie , die niet de niveaus zijn waardoor we uiteindelijk vervuld worden.
De extra dimensie, het bestaan van het ware zelf, van Essentie , wordt in het algemeen niet onderkend of betrokken. Daarom wordt dan ook niet gezien hoe iemand van Essentie vreemd is.
Spirituele stromingen houden zich niet bezig met het verbeteren van de psyche, maar bieden een levenshouding van levensvisie aan waarbij geleerd wordt voorbij de beperkingen van de psyche te gaan. Bv. door het beoefenen van meditatie. Deze stromingen buigen zich over vragen als de oorzaak van het lijden en de mogelijkheid voor de mens om duurzaam geluk te vinden.
Vanuit spiritueel oogpunt is het duidelijk dat psychotherapeutische benaderingen er niet volledig in kunnen slagen om het lijden op te heffen als ze hier geen rekening mee houden. De meest fundamentele oorzaak van ons lijden is niet dat we emotionele problemen hebben. We hebben emotionele conflicten omdat we onze ware aard niet kennen.
Eind vorige eeuw zijn verschillende mensen begonnen om de kennis en ervaring vanuit psychotherapie en spiritualiteit te integreren in één visie. Men probeert voorbij te gaan aan het onderscheid tussen beide gebieden. De psyche wordt noch verdacht gemaakt, noch opgehemeld. En de spirituele dimensie wordt noch als onzin gedaan, noch geïsoleerd van het dagelijks leven.
De kennis van de psyche en moderne therapeutische technieken worden aangeboden zonder de werkelijke aard van de mens uit het oog te verliezen; anders gezegd: het spirituele perspectief is steeds het uitgangspunt van het therapeutische werk.
Bron
- Lammeren & van Rijsewijk
Boeken
- AH Almaas
- D.M. Ruiz
- E. Pierrakos
- H. Knibbe
- J. Davis
- K. Wilber
- S. Thesenga